روزنوشت های دکتر

آرامش ِ قبل طوفانم را برهم‌ نزنید... بگذارید ناخدا، اینبار هم کشتی را بسلامت بگذراند

روزنوشت های دکتر

آرامش ِ قبل طوفانم را برهم‌ نزنید... بگذارید ناخدا، اینبار هم کشتی را بسلامت بگذراند

آخرین مطالب
پربیننده ترین مطالب

۵۸ مطلب با موضوع «سفرنامه» ثبت شده است

خالیبندی

۲۷
مرداد

+ یکی از تاثیرات آب و هوای کوه، خالی بندیه! :-)

یعنی ۹۵ درصد آدمای پایین کوه و درمسیر و بالای کوه، در حال چارتایی بستن هستند... و یا بستن و تموم شده... یا دارن فکر میکنن که چی بگن! D:

اونم نه شوخیا،، خالی بندی حرفه ای! از اون با اعتماد بنفس ها! 

دیروز نشسته بودیم پناهگاه چهار کلکچال، داشتیم سوپ میخوردم... پیرمرد داشت با آب و تاب، برای مرد میانسال، از خاطرات شکارش تعریف میکرد که از ۱۲۰ متری (بعدا کم کم تا ۱۵۰ متری هم رسید) ، کفتر لب آب رو با تفنگ بادی ۵.۵ جوری میزده پشت نخاعش (!!!) که همونطور خشک میشده و کفتر بغلیش هم نمیفهمیده که رفیقش مرده! 

حاجی خوابیده بود و داشت بلند بلند میخندید. منم گفتم حاجی این داره به ریش سفیدت توهین میکنه، بابا پاشو از هدف زنی هات تعریف کن... حاجی گفت کدوم هدف زنی؟ گفتم همون دفعه توی قلعه موران، که سرپا ایستاده بودی و از یه متری مورچه ها رو هدف میزدی... همون دفعه که بهت گفتم حاجی... مورچه گناه داره، مورچه به اوره حساسیت داره... یا از هدف زنی دشت لار ،، که توی طوفان و بارون، میزدی و روی زمین مینوشتی i love you ... :-))

خلاصه وسط کل کل ما یهو مرد میانسال گفت «عهههه! شما شکارچی هستی؟! چطور دلت میاد کفتر چاهی رو بزنی؟؟؟ چطور با پشیمونیش کنار میای؟!»

یهو پیرمرد تمام خاطرات گفته شده رو ۹۰ درجه چرخوند و گفت «نههه ، همه اینا که گفتم، دوستم بود ... من اصلا تفنگ ندارم» :-))


میگفتیم والا اگه میشد رفت خندوانه، چار تاشو تعریف میکردیم، یه ضرب فینال بودیم... حیف که ممیزی ها دست و پامونو بسته، کلاً همش روی خط قرمزه! ... خلاصه نوبت من شد... منم بلند بلند یه خاطره از بیمارستان گفتم ... از ماجرای آزمایش همزمان نمونه اسپرم و نمونه مدفوع یه نفر.... و حاجی که کف زمین بود از خنده مجبور شد جهت امر خیر ، ۱۰_۲۰ دقیقه علافمون بکنه... 


+ ببخشید از دوستانی که گفته بودن میان کوه و ما این دو سه هفته بشدت درگیر بودیم و نشد. ایندفعه کل هماهنگی کوه رفتنمون توی اوج کار این هفته از ساعت ۱۱ شب تا ساعت ۱۱ و ۴ ثانیه طول کشید... در این حد : --بریم؟ --نمیدونم، خیلی کار دارم --بریم دیگه --باشه! :-)) البته بعدش دوساعت جر و بحث میکردیم که حاجی خواب نمونه!

بقول حاجی ما برنامه قطب جنوب رو ۵ دقیقه ای بستیم :-)) والا! ما رو از چی میترسونین؟! از دلار ۱۰ تومنی؟ 


++ ایشالا پنجشنبه این هفته ، کلکچال (یه پیمایش آروم و سبک) بهمراه تیم، برقراره. هر کی خواست بیاد با حاجی هماهنگ بکنه.


++ من کلمه «حاجی» رو در پست، لینک نکردم تا شما نفهمید کیه و غیبتش نباشه. استغفرا...


  • دکتر میم

سریع پیاده شدم، رفتم بالای تپه نشستم. روبروش... چند دقیقه به غروب مونده بود، وقتم داشت تموم میشد... اون پایین داشتن تند تند عکس میگرفتن... داد زدم که : «بابا نترسین، من عکس میگیرم، بهتون میدم، یه کم نگاه کنین... مگه چند بار آدم همچین چیزایی گیرش میاد؟»

بین روزای پیچ خوردهٔ کاری، بعد از شهرک صنعتی اشتهارد، یه توفیق اجباری شد در روستاهای اطراف بوئین زهرا... و شبی که در یه خونه باحال شبیه خونه ارواح موندیم و راه بلد ِ پایه ای که مارو همه جا برد :-) و آیا باورتون میشه که یه سفر بی مشکل انجام دادیم؟ :-)) 

حالا از ماجرای جایی که شب موندیم و جن ها و اتفاقاتش فعلاً میگذرم :-) 

اما در سفر «یه کم بیشتر نگاه کنیم، کمتر عکس و فیلمهایی بگیریم، که معمولاً هیچوقت هم دوباره نمیبینیم... گاهی وقتها اونقدر از یه جای فوق العاده عکس میگیری، که وقتی برگشتی میفهمی اصلاً تماشاش نکردی! عکس و فیلم هم که عمراً به تجربهٔ دیدن نمیرسه»


چند عکس و یک فیلم (بنظرم با صدای موزیک روش دیدنی و جذابه)

از بوئین زهرا ، روستاهای چِسگین ، رودک ، و کوهها و دشتها و مزارع فوق العادهٔ بینشون.


خونه ارواح

چایی آتیشی

خرابه های روستای چِسگین از زلزله بوئین زهرا سال ۴۱

آتیش تنها

قلعه قدیمی خان منطقه (کریم خان)

از اون عکسها از بالا که سایه ها معلومه :-)) (قلعه کریم خان)

غروب زیبای سد رودک

یه غروب دیگه

گندمزار از بالا ، کمباین در حال درو

گندمزار از پایین

نمای کامل روستا  


و یه نماهنگ ۳ دقیقه ای که حتماً کامل ببینین


  • دکتر میم

۸۹-

۰۳
تیر

+ داشتیم درمورد سفر رفتن و تنبلی ها و پول داشتن و نداشتن و سختی ها صحبت میکردیم... میگفت «من نمیتونم حتی یه مسیر کوتاه پیاده برم ، یا برم سفر بعد اونجا دنبال تاکسی یا جای خواب و غذا باشم... باید همه چی آماده باشه، همه چی مرتب و روی روال...»

بهش گفتم «اینم یه نوع سلیقه ست دیگه... من و همسر هم اینطوری ایم اتفاقاً ، یه بار باهامون بیا سفر، خوش میگذره، همه چی مرتب و روو رواله...» 

نمیدونم چرا بچه ها اینقدر میخندیدن؟! 


+ ایشالا اگه خدا بخواد، گوش شیطون کر، اواخر شهریور امسال سفر ِ «گذر از ریگ جن» رو برم :-) حتماً فوق العاده ست و مستند خوبی ازش در میاد. فکر کنم ۶ تا ۱۰ روزه بتونیم ازش بگذریم. اما...

حدود دو سه ماه میشه که کاملاً جدی، تحقیقات میدانی و کتابخونه ای و اینترنتی رو بصورت زیرپوستی شروع کردم برای یه سفر باحال که چند سالی هست که توی فکرمه. درموردش کلی متن خوندم و دهها ساعت گزارش خارجی گوش دادم و کلی نقشه و مسیر و راه رو چک کردم و عکس و فیلم و ... و هی هیجانم بیشتر شد :-) چند روز هم میشه که یکی از دوستان، کلی محتوای دقیق و تخصصی برام فرستاده که شروع کردم و دارم میخونم. در برآورد اولیه فکر میکنم سال ۱۳۹۹ ایشالا این سفر رو بریم که بین ۴۵ تا ۶۰ روز طول میکشه! امیدوارم همه انرژی های مثبتتون تا آماده شدنمون، بسمت ما باشه :-)

با همسر مطرح کردم،، یه کم به افق نگاه کرد و مسیرشو بسمت اون اتاق ادامه داد... ولی میدونم دعای خیرش پشت سرمه.

فکر کردم حاجی میتونه پایهٔ این سفر باشه. بهش موضوع رو گفتم... وقتی هنوز نمیدونست مقصد کجاست، گفت «میام، فقط خرس و گرگ و گراز و... اینا هم داره؟!»

گفتم «نه... فقط یخ و برف و پنگوئن...» 


  • دکتر میم

فیلمها و تایم لپس ابرها رو یا در پست بعد میذارم، یا بعدا اینستا... الان خاطره خلاصه نوشتم، اما درمورد تجربیات فنی بیراهه نوردی، در ادامهٔ پست های با موضوع «نجات» بعداً مینویسم. آخر پست، حتماً عکس ها رو ببینید 


+ دیروز ، پنجشنبه، ساعت ۸ صبح ، ۱۹۰ کیلومتر دورتر از شهر ، ارتفاع ۳۱۰۰ متری: 

- مگه میشه اینجا هم داستان درست بشه؟ اونم فقط ۴ روز بعد از تجربه دشت لار؟ والا این دوروز همه کارامون مرتب و خوب پیش رفت.

- آره خب، چون مسیرزنی ه، این بیراهه اولین باره،، اولین بارها همیشه هیجان انگیز ترن، همیشه مفصل ترن و همیشه پرمخاطره تر! 

- تا الان که سفر کاری تفریحیمون عالی بود، همه کارها رو درست اوکی کردیم. همه چی طبق برنامه... دوتا مسیر خوب رفتیم، چندتا تایم لپس عالی گرفتیم، صبحونه هم که توپ خوردیم و چایی آتیشی. خب... این مسیر که میگی، راه بلد نداشت؟

- داستان ها یهو پیش میان،،، تجربه خبر نمیکنه... :-))

- راه بلد؟! میگم مسیر جدیده، خامه. نگران نباش، ممد از روی ستاره ها و خورشید که هیچ، از روی باد هم مسیر رو بوو میکشه.

- با حرف ِ پیش رفتیم، چهارشنبه عالی گذشت، پنجشنبه از ۵ صبح همه چی تا ساعت ۱۱ خوب بود،، پیداش کردیم، ساعت ۱۱ وارد بهشت شدیم! کاملا بکر ، کاملا عجیب! تصوری که یه آدم میتونه از بهشت داشته باشه!

- ما چقدر بیراهه های اینجا رو تا عمق نهایی کشف کردیم، اما اینجا چقددد خوووبه!!! کجاست؟ gps نیاوردی؟! نه، مسیر رو قبلا از نقشه ماهواره ای دیدیم. وسیله خاصی همرامون نیست... اما جئوآدرسشو دارم، اشکال نداره، علامت میذاریم، حفظ میشیم. ۳ ساعت میریم جلو ، دوساعت هم برمیگردیم که به بلیت قطارمون ساعت ۱۵:۳۰ برسیم.

باد شدید، حرکت ابرها سریع و نزدیک به ما... 


+ ساعت ۱۶:۳۰ ، باد و سرمای شدید ، بدون آب، قطار یک ساعت پیش رفته، و ما هنوز وسط بهشتیم. 

- گم شدیم، مهمترین وسیله مون رو گم کردیم. کفتر رو! (کوادکوپتر)

- کجا نشوندیش؟ 

- تقریبا دو کیلومتر جلوتر ، کنار اون خط چاک تپه. از دوربینش دیدم که خوب فرود اومد، باتریش زیر ۲۵٪ بود. 

- باد خیلی شدید بود، سنسور باد ارور میداد، کنترلش سخته، مصرف باتری میره بالا. اما هنوزم روشنه. فوقش میریم اون سمت، یه متر بلندش میکنیم، ببینیم کجاست؟

- باتری زیر ۲۵ درصد اجازه تیک آف نمیده!! چمن ها بلنده، ببین الان دوربین کفتر داره چیو میبینه؟! زاویه چشمشو پیدا کنیم.

- ساعت ۳ شد، تقریبا ۳ ساعته که همه دشت بین دهنه کوهها رو گشتیم، نیست! مگه میشه!؟! 

- آخرین فیلم پروازش... آخرین لوکیشن فرودش... اااه ، شارژ باتری تموم شده، خاموشه! 

- زنگ بزن علی، با مویک کرده. آنتن نداریم، یکی بره سر کوه! 

- الو علی آقا، چیکار کنیم؟ ... نمیدونم والا ، من تاحالا همچین موردی ندیده بودم! نمیدونم! نت ندارین سرچ کنین؟

[استیصال وسط بهشت رو فهمیدم یعنی چی] یعنی ۴ ساعت یه ضرب بین دوتا کوه بزرگ، کیلومترهای مربع رو متر به متر بگردی، آخرش توی آسمون ابری و باد شدید، راه خودتم گم بکنی!

- خب از کجا بربم؟

- مگه بریم؟ هنوز کفترو پیدا نکردیم! 

- خب از کجا پروندیمش؟ به کدوم سمت؟ قاطی کردیم! پشتیبانیش هم گفت نمیشه! ببین،، دلپیچه دارم....

- مگه پشتیبانی، خداست؟ ... سرررده ،، برو اونور سرپا بشاش. حواست به باد باشه، گند نزنی به کیف :-))

- سفته

- اه ، کصافت، بمال به زمین،، حالا وقت شکار ، ریدنت گرفت؟ :-))

- طبیعته دیگه، میشه کود، مفیده.

- من مطمعنم کفتر ، مسیر حرکت رو تِرَک کرده، ببین روی تبلته.

- آره بیا ، پیدا کردم،، یه فایل تکست، با یه آدرس گرای جغرافیایی.

- این برنامه فقط لوکیشن خودتو میده، از کجا برسیم به این نقطه؟

- آدرس رو بزن توی گوگل ، اولش بنویس route to

- نت داری؟

- دوباره سر قله ، در حد یه E شاید آنتن بده...

- خیلی سرده، باده، من مغزم کار نمیکنه.

- یه کم بشینیم،، خییلیی راه رفتی. پات خرابه

- تاریک میشه، ابرای سیاه، بارون بشه چی؟

- زدم route to 36.84...55.658...10 ، پیداش کرد. اما بدون نت حرکت نمیکنه :-/

- خب حدودی اسکرین شات بگیر ، حداقل محدوده رو پیدا کنیم.

- ایناهاش، از پایین خط چاک تپه اول تا کوه روبرو، حدفاصل اون گل زرد ها تا لبه صخره... امیر اینجا رو بگرد ما بریم سر تپه از بالا یه نگاه کنیم

- ساعت ۴:۳۰ شد، داره خورشید میره سمت پایین، پشت کوه که بره، از دست دادیما! هم راهو نداریم، هم کفتر رو :-/ 

- راهو که غروب راحت پیدا میکنم اما برای کفتر بیا یه راه دیگه تست کنیم، خط پرواز رو از محل تیک آف اول ببینیم چشمی دنبال کنیم... خودمونم با خورشید بسمت شرق میریم، بعدش باید مسیر آشنا رو ببینیم....

- امیر سوت میزنه ، سوت میزنه ، بدوووو

- پیدا شد، پیدا کرد! :-) اااه ، چقدر دور! اما دقیقا توی همون راستای آدرس map  بود :-) مقیاس نداشتیم.

- قطار ساعتهاست رفته، ولی خوشحالیم... 

- خب قطار که رفته، هوا هم هوای دلیه،، بریم تا روستای پایین کوه، حال میده ، پیاده ۳ ساعت راهه :-))

همه میزنیم زیرخنده. نگاه به اطراف! چطوری توی این بهشت، این بلا سرمون اومد؟! مگه داریم؟

- خب... بشینیم ببینیم شمال و جنوبمون کجاست... تا بریم.


+ باسرعت برگشتیم، ساعت ۱۷:۴۵ دم ماشین بودیم، بسمت پایین... خوش گذشت، سخت گذشت، فوق العاده بود، خیلی وقته لوکیشنهای بکر رو به هیشکی نمیگم. سال دیگه، اردیبهشت برمیگردیم... نمیشه با دوربین، با هیچ لنز و هیچ فیلمی... فقط نگاه،، فقط حس، ،،، توی مسیر برگشت، فکر میکردم چیزی که امروز دیدیم و تجربه کردیم، کجای زندگی بود؟ جدید بود، فوق العاده بود، پر از امید و استیصال و خنده و تحیر و زیبایی و تلاش و زانودرد و لذت و بکری بود. ساعت ۱۹:۳۰ با اتوبوس بسمت تهران حرکت کردیم و... امروز ، هنوز توو بُهت دیروزم. خدا نصیب بکنه از این مصیبتها :-)) نفری هزار تا صلوات نذر کرده بودیم...


با اینکه نخواهم گفت اینجا کجاست، دعوتتون میکنم به چند عکس ناچیز از چند درصد از این بهشت

عکس۱  ،  عکس۲  ،  عکس۳  ،  عکس۴  ،  عکس۵  ،  عکس۶  ،  عکس۷  ،  عکس۸  


  • دکتر میم

ای لار زیبا

۲۳
ارديبهشت

دیشب که از دشت لار با ماشین حاجی پر از وسایل مملو از آب و گِل و سر و وضع جنگ زده ها رسیدیم تهران، وسط اتوبان همت ، آیدین (همونکه بردمش آبشار یخزده آوُستا ، و دیگه هیچ جا باهام نمیاد D: ) اومد دنبالمون که وسایل رو جابجا کنیم و بریم سمت خونه هامون.

حاجی رو دید و بهم گفت «با این رفته بودی؟ اولین بارش بود؟ میدونست تو هربار چه بلایی سر خودت و تیمت میاری؟ :)) »

گفتم «آره بابا... چند بار باهم به فنا رفتیم... همیشه میاد»

گفت «عههه ، پس پایه ی همه بگ...یی هاته» 


آره ، رفتیم ، خیلی هم بد به فنا رفتیم، با حاجی ای که پایه همه چیزش هست و از همه بلاها اونقدر میخندیم که خنده دونمون پاره میشه. البته سفرهایی هم با تیم های مختلف میریم، اما سفرهای بیراهه و اولین بار، احتیاج به تعداد کمتر و غر کمتر و آدمای بی کله تر داره. مستند Man vs Wild رو دیدید؟ همونکه یه طبیعتگرده میره توی طبیعت و روش زندگی و مقابله با بلایای طبیعی و حیوانات و تلاش برای بقا رو نشون میده. (و فکر میکنم هنوز زنده باشه) ، ما دیروز و پریروز ، در سفر فوق العاده و هیجان انگیز دشت لار، به اندازه ده قسمت از اون مستند ، تجربه و هیجان و زیبایی و البته درگیری با طبیعت و تلاش برای بقا رو درک کردیم. کلی تصویر ناب دیدیم، کلی تجربه جدید و کلی خندیدیم و البته به مقدار زیادی جنگیدیم و ترسیدیم!

از کل سفر دو روزه ، اونقدر در حال لذت و جنگ و تلاش بودیم، که زیاد نشد فیلم و عکس بگیریم. و البته اولین تست تصویربرداری هوایی موفق بود.

تقدیم بشما ، چند عکس و یک موزیک ویدئو زیبا و خوب و کوتاه از سفر ( راست-کلیک و گزینه save link as ) 

عکس۱  ،  عکس۲  ،  عکس۳  ،  عکس۴  ،  عکس۵ ،  عکس۶  ،  عکس۷


+ مشروح سفر و این ویدئو کلیپ و موزیکش رو از دست ندین.

+ قرار بود امین (زمر) هم با خودمون ببریم،، کاری براش پیش اومد، قسمت نشد :-)


  • دکتر میم

اینکه رفتیم تا میانکاله و بخاطر گرمای امسال، هنوز پرنده های زیادی نیومده بودن، یه طرف... اینکه یه مسیر بیراهه و فوق بکر رو توی جنگل توسکستان کشف کردیم و بعد رفتیم منطقه محافظت شده میانکاله با اون حالت خاص و عجیب و زیباش و ۵۰ کیلومتر ساحل نوردی و آفرود بازی، اونم با اکیپ قدیمی و جالب، (من ۳۲ ساله ، استاد ۴۵ ساله ، معاون قبیله ۵۳ ساله و رییس قبیله ۵۶ ساله) یه طرف دیگه... 

جاده فوق العاده زیبای جنگل توسکستان (یکی از ده جاده زیبای جهان) رو صدها بار، با ماشین و موتور و حتی پیاده، رفتم. (این و این عکس هوایی از دوستم عباس جان رستگار) اما شانس های کمی پیش میاد که آدم به همچین صحنه ای بر بخوره (عکس۱  ،  عکس۲)

بعد وارد ابرها شدیم و... (ویدئو) تا مسیر دهانه «باغ شاه-پا» رو از روی نقشه زده بودیم و اینبار تصمیم گرفتیم بریم داخلش. به قول باکلاسا ... وااااوووو (عکس۱  ،  عکس۲  ،  عکس۳  ،  عکس۴  ،  عکس۵  ،  عکس۶  ،  ویدئو)

چند وقتیه تصمیم گرفتم برای عکسهای مناطق بکر مخصوصا در اینستا، لوکیشن ندم! (به همون دلیل) اما شما روشنفکران ِ باشخصیت فرق میکنین :-) ورودی دهانه باغ شاه-پا ، حدودا از کیلومتر ۲۰ جاده گرگان بسمت جنگل توسکستان شروع میشه، و البته کنارش یه مسیر فرعی دیگه ست و کاملا بیراهه ست. بدون ماشین ، بدون موتور. تا جاهایی که بهش میگن «دیو دره» و «خاک عمر» چیزای زیبایی میشه دید.

اما صبح زود روز بعد حرکت کردیم سمت مازندران-بهشهر-زاغمرز-میانکاله

توضیح اینکه میانکاله، شبه جزیره ای در کنج جنوب شرقی دریای خزره که بخاطر بافت گیاهی و محیط زندگی جانوران خاص و مهاجرت زمستانی پرندگانی مثل اردک سرسفید، فلامینگو، مرغ های ماهی خوار و... تحت حفاظت سفت و سخت محیط زیسته. شما برای ورود به تمام مناطق محافظت شده در کشور، احتیاج به مجوز ورود از سازمان محیط زیست دارید. ما از چهارده سال پیش که پارک ملی خارتوران و بعدش کویر مرکزی رو رفته بودیم، مجوز شمالشرق رو داشتیم، فقط از هفته قبل درگیر تمدید کردنش شدیم. خلاصه وارد شدیم.

من تا حالا همچین اکوسیستم فوق العاده ای ندیده بودم! این شبه جزیره یه خط صاف و طولانیه که وسطش جنگل و دشت داره و کاملاً بکره. گرچه گفته میشه که از نظر حیوانات نیمه وحشی، امنیت داره، اما یه محیطبان گفت باید آمادگی برخورد با حیوانات رو داشت! و ما این حس رو توی جنگل هاش که شبیه آمازون بود، درک کردیم :-)) و از دوطرف که به ساحل زیبا و خالی و تمیز و بدون آشغال و تخریب انسانی منتهی میشه!

خلاصه بگم... ۶۰ کیلومتر ساحل خالی ، تمیز ، پرنده های نصفه نیمه مهاجر ، درختای انار ترش و تمشک فراوون و دست نخورده ، و... حس فوق العاده ای داشت اینجا!

تا یه محیطبان دیدیم که گفت «الان چون فصل صید ماهیه، شرکتهای بزرگ، اینجا قرارداد میبندن و تو این فصل میان برای صید عمده، برین ببینین»

 رفتیم و یکیشون رو پیدا کردیم. یه قایق کنار یه تراکتور توی ساحل پارک بود و موتور تراکتور، یه طناب کلفت رو از دل دریا بیرون میکشید! پرسیدیم این چیه؟ گفتن صبح زود رفتن تورهای بزرگ رو ده کیلومتر جلوتر توی دریا پهن کردن، و حالا دارن میکشن تا ساحل!!

تصور اینکه وقتی تور به ساحل برسه، چقدر باحاله، خوشحالمون کرد و آماده شدیم برای ساعت ۱۲ ظهر که تور میرسه به ساحل...

ظاهرا چند جای دیگه هم توی شمال به این شکل تور میندازن اما اینجا چون منطقه محافظت شده و خالی از مردم عامه، اینکار خیلی وسیع انجام میشه.

تور که نزدیک ساحل شد، ۲۰-۳۰ تا صیاد رفتن و آروم آروم، و لایه لایه تورها رو میاوردن توی ساحل و ماهی ها روی هم انباشت میشد... بعد سبد سبد پر میکردن و میذاشتن توی کامیون. ماهی های اوزون برون رو جدا میکردن و دوباره مینداختن توی آب، میگفتن چون اینا خاویاری ان و فصل خاویار هنوز نرسیده. خلاصه خیلی باحال بود ، هرچند توی یه باتلاق لب ساحل، تا کمر رفتم توی گل، اما نهایتاً دوتا ماهی سفید هم به ما «خوشه چین» ها دادن :-))

عکس۱  ،  عکس۲  ،  ویدئو

و ناهار ساده و خاکی همیشگیمون :-)


+ موقع برگشت با نگهبان ورودی صحبت کردیم. گفت هرکی بخواد بیاد، شنبه تا پنجشنبه، میتونه. اما باید حداقل دوروز قبل برن اداره محیط زیست ساری یا بهشهر نامه بگیرن. گفت توی زمستون آدمهای بیشتری میان.

ما هم احتمالاً اواخر آذر دوباره بریم :-)


  • دکتر میم

نگرش

۱۷
آبان

 + توی قطارم... پیرمرده کنارم گیر داده بود که «چرا قطار برعکس راه میره؟! چرا صندلیا برعکسن؟ من نمیتونم... حالم بد میشه» ... 

یه قرص بهش دادم... دو ساعتی میشه که خوابیده! بلیت شو چک کردم، (نبضش هم چک کردم) دیدم هنوز خیلی تا مقصد مونده. گفتم بیچاره جا نمونه!  +++ نکته: آخه هرکی هر قرصی داد، باید بخورین؟


+ هفته ها میشه که یکی از کمیسیون های تخصصی «کنترل و نظارت دارو و ملزومات دارویی» در وزارت بهداشت برگزار نشده... این اصلا مهم نیست... مهم اینه که از منابع موثق شنیده شده که برخی مدیران و قدرت بدستان، دوسال پیش، یکی از داروهای ضد سرطان و خیلی پرمصرف رو از لیست پوشش بیمه بیرون آوردن، و دارویی که خودشون وارد میکردن رو جایگزینش کردن! و حالا اون داروی محترم، شده بهترین دارو! 

ظاهرا یه هفته ست گند ِ این تخلف دراومده. برگزار نشدن کمیسیون ها به همین مربوطه! +++ نکته: صرفاً هر چیزی که برای فروش به شما پیشنهاد میشه، بهترین نیست. قبلاً هم گفته بودم که، نه در ایران، در همه جای دنیا، حرف اول رو تجارت میزنه، بعدش اگه ضرر مالی نداشته باشه، سلامت ِ مردم.


+ فکر کنم راننده قطار، وبلاگمو میخونه!! فیلم «متولد ۶۵» رو گذاشته! 


+ «خواننده محترم» عزیز، منظورتو از سردرگمی های ۲۲ سالگی درک نکردم! رک و راست بگم، من کودکی و نوجوونی فوق العاده عالی و زیبایی داشتم. اتفاقات مبهم و هیجان انگیز و متلاطم زندگیم در ۱۴ تا ۱۹ سالگی افتاد... و نهایتاً خیلی خوب پیش رفت و تکلیفمو با خودم معلوم کردم. بنابراین دوران ۲۲ تا ۲۸ سالگی مثبت تری داشتم که فکر میکنم بخاطر تاثیر همون دوران کودکی بود. منظورمو فهمیدی؟

من دهه ۶۰ ای ام. باید با کسی که مسلط به دغدغه های نسل خودت باشه، صحبت کنی، چون اونقدر سریع داره نسل ها و روحیاتشون عوض میشه که نمیشه هیچ تصوری از نسل کوچیکتر از خودت داشت! +++ اون دخترا که از خودشون کلیپ ساختن ، بعد از روی پل پریدن و خودکشی کردن رو دیدین؟!! میشه اونا رو فهمید؟! اگه فهمیدین به منم بگید! :-|


+ فیلم «هجوم» از شهرام مکری در گروه هنر و تجربه اکران شد. اونقدری از نزدیک میشناختمش که بدونم باید همه فیلماشو برم و ببینم. اولین فیلمش عالی بود (اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر) . هر چقدر از ذات و ساخت ِ فیلم بعدی (ماهی و گربه) خوشم اومد، از کل فیلمش خوشم نیومد. این فیلم «هجوم» هم که توی جشنواره نبود و هنوز ندیدم. +++ فیلم ببینیم.


+ توی قطارم... میریم برای پرنده نگری


  • دکتر میم

+ فیلم «خفگی» رو توی جشنواره ندیده بودیم. دیشب رفتیم دیدیم. کل فیلم، توی برف و بوران و کولاک بود، سرررد، تاریک، ... این مسئول لعنتی سالن سینما هم کولر روشن کرده بود، آخر مهر،، ساعت ۱۱ شب، هی فیلم دیدیم، هی لرزیدیم توو سالن :-)) فیلم خوب بود، «جیرانی» وار ، مثل همیشه.


+ من تاکید زیادی دارم روی اینکه وقتی میخواید برید سینما و تئاتر، بچه با خودتون نبرید! جدیدا خیلی فیلمها اعلام میکنن که فیلم، برای چه سنی مناسبه! و بخاطر احترام به شعور مخاطب، جلوی درب سینما ازتون کارت ملی نمیخوان! این فهم و شعور پایین یه خانواده رو میرسونه که برمیدارن بچه ۴ - ۵ ساله رو میارن به تماشای فیلمی که به صراحت لیبل +۱۸ روش خورده! اونم چند تا خانواده و چند تا بچه. وقتی شب ادراری ها و ترس های شب و روز بچه بیچاره، به سرشون اومد... هرچند میدونم که بازم نمیفهمن!  (بحث درجه بندی سنی فیلمها و دلایلش باشه برای بعد)


+ فیلم «ائو» روی پرده سینماست. ببینید، از دست ندید.


+ اینهمه از کوه و دشت و بیابون و جنگل و سفرام براتون نوشتم و عکس گذاشتم،، امروز روز کوهنورد بود. یه کم دید منفی تون رو نسبت به کوه عوض کنین... آدم های محترمی باشین ، دهن منو باز نکنید :-)) نزارید اشاره کنم دو روز پیش ، روز جهانی تنبل بود. (همون حیوون خنگ و تنبل که سالی ۳۵ سانتیمتر حرکت میکنه)


+ ما به مسواک زدن ادامه دادیم. زندگی یعنی همین توافقات ِ میکروبی.


+ از فلسفه و تاریخ و علم موسیقی میگفت... از روانشناسی پیچیده موسیقی، از تاثیر نت ها و صداها در لحظه ها و زمانها بر روی مغز و هورمونها! از تاریخچهٔ آواهایی که یه دنیا علم و مفهوم پشتشه، اما ما به همون اندازه، آشفته و بی قاعده میشناسیمش و ازش استفاده میکنیم! ... و خیلی عجایب دیگه!

گفتم حتماً دوره بعدی مطالعه رو میام روی فلسفه موسیقی. حداقل الان میدونم یه «علاقمند به موسیقی و موزیک گوش کن ِ نادون» هستم.


+ نمیدونم «جیمز هتفیلد» از بچه های متالیکا ، وقتی آهنگ Nothing else matters رو مینوشت، چه موادی نابی مصرف کرده بود؟! از همون لعنتی میخوام.


  • دکتر میم

و قلعه موران

۲۰
مرداد

+ عکس ها رو تک تک و روی صفحه هر چه بزرگتر ببینید و از دست ندید.

+ این هفته خیلی درگیر بودم. دیر شد یه کم. چند فیلم هم هست که توی پست کوتاه بعدی میذارم براتون.

+ بخاطر طولانی بودن، خیلی از حواشی رو حذف کردم :)) ایشالا یه روزی بفهمین و بخندین :))

+ عکس ها واترمارک نداره، کپی رایت خوبه. درهرصورت علی برکت الله

+ بنظرتون از آخرین عکس پست، میشه گذشت؟


به جز آب جوش توی فلاسک که نمیدونستیم چقدره، دیگه آب نداشتیم. هوا تاریک شده بود، خسته بودیم، مسیر سختی رو گذروندیم تا به قله رسیدیم. حدود دو سه ساعت بود که قسمت زیادی از مساحت سطح قله (که بهش میگفتن کاسه) رو دنبال چشمه گشتیم، اما پیدا نکردیم. (این عکس ثبت GPS فقط قسمتی از مسیره که رفتیم و رکورد دستگاه روشن بود) به جز ما سه نفر، هیچکس بالای قله نبود! و الان هم میدونستیم دیگه کسی نخواهد اومد!

با این آب، به فردا و پایین قله نمیرسیدیم!! آنتن موبایل هم که... :-/

داشتیم فکر میکردیم، حل ِ بحران آب! توهم زده بودیم، چند بار توی گشت و گذارمون صدای آب میشنیدیم و خوشحال دقت میکردیم... اما صدای باد بود، یا برگها!

نشستم کنار یه چاله خیلی کوچیک، که توش به اندازه یه لیتر آب گل آلود بارون دوروز قبل جمع شده بود. حاجی رفت پشت تپه ، جهت دستشویی.

داشتم فکر میکردم خوب شد به حرف خیلیا گوش ندادم که بار اول بیارمشون اینجا! درسته که بار اول همیشه یه چیز دیگه ست،، اما خب...

همسر که منو الان تشنه تشنه کشته بود! :-) امیر ، آیدین و مهدی، که میگفتن حالا تو برو و بیا، اگه زنده موندی، ما میایم :-)

نارخاتون که دوست داشت بیاد و نشد و نمیذاشتیم اصلا که بیاد، میگفت منم عضو همون تیم کوهنوردیماااا :-) ... اگه بود، احتمالاً الان میگفت کِی به چشمه میرسیم؟ حاجی میگفت ۲۰ دقیقه دیگه :-))

داشتم فکر میکردم که آب گل آلود توی این چاله رو ببریم تا ته نشین بشه، بعد بجوشونیم... حداقل به پایین میرسیم. اما در حقیقت، دو دقیقه بعد بود که مطمئن شدم واقعا بحران آب، ذهن هردومون (من و حاجی) رو مشغول کرده و بشدت باید نگران باشیم! اونجایی که حاجی با تفکر عمیق از پشت تپه اومد سمتم و گفت: « دکتر.... اگه ادرار رو بجوشونیم، چیز قابل خوردنی میمونه که بخوریم و...؟؟!!! » ... نکته مهم بعدش اینکه، من اصلا نخندیدم!! به این پیشنهاد فکر کردم...!


«هفت ساعت قبل»


دیگه تعریف نکنم که حاجی قرار بود مستند این سفر رو بسازه و کامل فیلم بگیره و... و نگم که اولین فیلمی که گرفت تهران موقع حرکت بود،، و دومیش، پای کوه!! (عکس دو ) بین این دوتا و این مدت هم اصلا فکر نکنین که خواب بود! :-)

با حاجی و دوستم، ماشین رو گذاشتیم روستای «پاقلعه» و با کلی کوله و وسایل چسبیده بهش، راه افتادیم. ساعت حدود سه بود، خیلی گرم!

راه-بلدمون بخاطر دیسک کمر نتونست باهامون بیاد! و بما روحیه و اطمینان داد که «شما میتونین برین. راهو پیدا میکنین، اگه مشکلی بود،تماس بگیرین»

البته ماهم گفتیم چون پنجشنبه ست، حتما کوهنوردا و تیم هایی هستن که درحال صعود ببینیمشون و ازشون بپرسیم.

حدود ساعت ۴ به اول مسیر جنگلی پای کوه رسیدیم. از همینجا شیب به طرز عجیبی زیاد میشد. اوایل مسیر کمی پاکوب و مشخص بود. بخاطر بارون دوروز قبل، زمین گل بود. چند گروه پایین روستا و کوه بهمون تاکید کردن که نمیتونید برسید به بالا! به یه گروه گردشگری دیگه رسیدیم که دست خالی داشتن بسمت پایین جنگل میرفتن و کلی غر غر میکردن از سختی راه! مرد و زن و دختر و پسر و ... به ما که رسیدن، همه با نگاه به کوله هامون و ساعت حرکتمون بسمت بالا، با تعجب گفتن کجا میرین؟! گفتیم بالا، که بخوابیم!

به لیدرشون گفتم توی راه چشمه هست؟! گفت نه، فقط بالا چشمه ست. 

پرسیدم چشمه کجاست دقیقا؟! 

یهو چشماش گرد شد و گفت لیدرتون کیه؟!! 

حاجی به من اشاره کرد و ....

طرف پرسید چند بار رفتی؟

همه خندیدیم و گفتم هیچی... 

طرف گفت دیوونه این؟ راه گم شده. مسیر مشخص نیست، صخره ها لیزه. اینا رو (اشاره به گروهش) اینجاها چرخوندم، پدرشون در اومده تازه با دست خالی! شما با این کوله ها عمرا برسین!

حاجی در گوشم گفت «دکتر ، این یارو مارو با این گروه سوسول خودش مقایسه کرده»

چند تا دختر و پسر گروه هم رسیدن و شروع کردن که «نرین، کجا میخواین برین، خیلی بدجوره، تازه قراره بارون و رعد و برق بشه، میمیرین، گم میشین، و...»

سعی کردم تا جایی میتونم محترمانه بگم ، و گفتم «والا من اگه میخواستم به حرف چهار نفر مثل شماها توجه کنم، تا الان هیچ جا نرفته بودم»

راه افتادیم... لیدر اونا به گروهش گفت «اینا کله خر تر از این حرفان»

راست میگفت، ما کله خر تر از این حرفا بودیم که به حرف چند گروه، این سفر رو کنسل کنیم! البته به همون اندازه هم با فکر عمل میکردیم. مجهز بودیم، نقشه خونی و مسیریابی بلد بودیم و از همه مهمتر، بارها و بارها تجربه مسیرهای جدید و عجیب و بی نشون رو تجربه کرده بودیم :-)

خلاصه بگم، بعد از اون، طی سه ساعتی که طول کشید و موفق شدیم قله رو فتح کنیم، در اون مسیر زیبا ، چند بار گم شدیم، سر چند راهی ها گیر کردیم، با کلی تحلیل از نوع جنگل و صخره ها و درختها، نقشه رو تحلیل کردیم، مسیر پر شیب و گلی و بارونی و بعدش اواخر مسیر صخره هایی که باید دست به سنگ میشدیم رو گذروندیم.

ساعت ۷ عصر ، لذت فتح بام قلعه موران، بخاطر گذشتن از همه ناامیدی هایی که توی راه بهمون میدادن، چند برابر شده بود! :-)
بالاخره رسیدیم... هرچند سخت... مه بود ... از دیواره شمال غربی وارد شدیم. تک درخت، ظاهرا سالها منتظرم بوده :) دشت و دیواره های صخره ای دورش، عظیم و اعجاب آور بود. حقیقتاً داخل کاسه، فضای عجیبی داشت، حتی عجیب تر با ابهت تر از نمای شگفت آور بیرونی کوه! به حاجی میگفتم حس میکنم اینجا یه غول سنگی بزرگ داره، خوابه، احتمالاً بیدارش میکنیم و لهمون میکنه :-))
تلاشمون برای پیدا کردن چشمه رو شروع کردیم. حدس میزدیم در مسیر و بالای قله، کوهنوردای دیگه رو ببینیم و ازشون بپرسیم! اما مطلقاً هیییچکس نبود! و با توجه به هوا که داشت تاریک میشد، کسی دیگه نمیومد!
تا ساعت حدود ۸ گشتیم، نبود! نگرانی از بحران آب کم کم شروع شد. بخاطر ابرهای سیاهی که بود و احتمال رعد و برق و اینکه ما باکیفیت ترین رسانای بالای قله بودیم، یه چهارچوب پیدا کردیم که چهارتا تخته به عنوان سقف داشت و قدیم به عنوان استراحتگاه چوپانان استفاده میشده، زیرش چادر رو برقرار کردیم و دوباره با حاجی رفتیم دنبال آب.
تاریک شد، دوباره ادامه دادیم و پیدا نشدن آب و... تا حاجی رفت دستشویی و... :|
خب... رفتیم سراغ فکرهای بعدی، ساعت ۲۳ شد. تصمیم گرفتیم آب داخل فلاسک که فقط حدود نیم لیتر بود، و کمی آب گل آلود جمع کنیم و بمحض زدن شفق صبحگاهی راه بیوفتیم. با اینکه حیف بود، اما حداقل احتمالا ً زنده میرسیدیم پایین.
سررد شد، خیلی سرد. ساعت ۲۴ بود و داشتیم چراغها و وسایل رو میچیدیم... یهو یه نفر گفت سلام ... خسته نباشین!
با تعجب برگشتیم،، دیدیم دونفر کوهنورد با کلی وسیله کنارمونن! ما خوشحال ، احوالپرسی کردیم و اونا گفتن که ما اصلا قرار نبود بیایم، یهو ساعت ۸ شب تصمیم گرفتیم و اومدیم اون پایین و چراغهای شما رو دیدیم...
ما فقط پرسیدیم چشمه کجاست؟ ااااب؟!!!!
گفتن اوناها، همون پایین، زیر خط سفید سنگی :-))
عیش مون کامل شد :))) دوستای عزیزمون از کوهنوردای محلی همونجا بودن که کف قلعه موران رو حفظ بودن و سالها اینجا برای خواب اومده بودن. کنارمون چادر زدن و شام رو برپا کردیم. ما سوپ درست کردیم و اونا کنسرو لوبیا داشتن. ساعت حدود یک شب رفتیم و از چشمه خنک و دوستداشتنی آب آوردیم :-)
حاجی و دوستم از خستگی خوابیدن و من که نمیتونستم نمای شب و ستاره ها رو از دست بدم، شروع کردم به عکاسی... چایی گذاشتیم کنار آتیش و نشستیم به تماشا و صحبت با دو دوست کوهنورد. جا داره بازم بگم چیزی که نمیشه تعریف کرد و نمیشه با عکس و فیلم دید رو، درک کردم. حدود ساعت ۴:۳۰ شفق زد، علی، دوست کوهنوردمون گفت تا من آبجوش جدید بزارم تو برو سمت شرق و طلوع رو ببین. رفتم، ساکت و خنک و تنها... قابل تعریف نیست، از تیغه شرقی ، برکه و دشت کاسه اول تمام نیمه شرقی رو گشتم و برگشتم دم چادر، ساعت ۶:۳۰ صبح شد، شروع کردم بیدار کردن خابالوها. یه ضرب المثلی در مورد حاجی هست که میگه «حاج مهدی هیچ وقت بیدار نمیشه، فقط از یه خواب به خواب دیگه منتقل میشه» 
حاجی بین این انتقال پاشد و برامون صبحونه درست کرد و دوباره خوابید! :-))
با دوستای جدید راه افتادیم که نیمه سمت غرب قله رو بچرخیم، مشخصاً بدون حتی یک متر راه اضافه و کاملاً مسلط به مسیر D:
روی قله، اسب های وحشی زندگی میکنن که آثارشون رو روی زمین پیدا کردیم، داغ هم بود :-)) اما هر چی گشتیم نتونستیم پیداشون کنیم!
لبه تیغه جنوبی، عالی بود. دوستای محلی جاهای خیلی خوبی رو بلد بودن. (توو این عکس منو دیدین؟ :) ) از سمت جنگلی رفتیم و کل سمت غرب و جنگل افرا و بلوط رو گشتیم، برکه غربی و چشمه و دشتهای پایین و... برگشتیم. حدود ۴ ، ۵ ساعت طول کشید. ساعت ۱۲ اومدیم و استراحت کوتاهی کردیم و جمع کردیم آب برداشتیم :-)) و ساعت ۱:۳۰ ظهر حرکت کردیم سمت پایین. طبق رسم خودم، سنگ قله قلعه موران رو برداشتم و مسیر رو با یه راهنمای عالی و بدون انحراف برگشتیم. هرچند که صخره ها و شیب زیاد، فشار زیادی به زانوم میاورد، اما رسیدیم روی زمین، سالم و سلامت و خوشحال، از این سفر بیادموندنی و شب مانی در سطح قله سه میلیون متر مربعی و رصد کامل اون، بدون اینکه مجبور شیم مایعی غیر از آب بخوریم :-)) خداروشکر.
به قلعه موران گفتم، دیگه راهتو بلدم، جای چشمه هم بلدم. پاییز برمیگردم، سه شب میمونم ، با فیلمبرداری کوادکوپتر و جنگل های زرد و نارنجی...

  • دکتر میم

تحقق یک رؤیا

۱۴
مرداد

پارسال همین موقعها وقتی بعد از یک روز صعود پرماجرا به قله سبلان رسیدیم، فتح قله از یک طرف، و زیبایی دریاچه نوک قله سبلان و اون هنر و خلاقیت خدا از طرف دیگه، باعث شد خیلی از کوهنوردا موقع دیدن قله، بزنن زیر گریه! من فوق العاده خوشحال بودم. اما فکر نمیکردم اشک...؟!

پریشب بعد از یه صعود پر از ماجرا به قله «قلعه موران» رسیدیم، ذخیره آب تموم شد و قطعا اتفاق مهم و استرس زایی بود. نزدیک به دو ساعت دنبال چشمه گشتیم و... هیچ!

خیلی اتفاقی، در جستجوی اب، با حاج مهدی، به تیغه لب قلعه رسیدیم، خورشید دم غروب از زیر ابر اومد بیرون،،،، نمایی که با هیچ دوربینی قابل ثبت نبود، و با هیچ زبونی قابل توصیف نبود، دیدیم....

شل شدم... نشستم... من... من اشک ریختم...!


+ همین الان از یه سفر سه روزه، رسیدیم تهران. طی دو روز آینده، سفرنامهٔ مصور ِ یکی از زیباترین و هیجان انگیزترین و عجیب ترین سفرهای زندگیمونو بخونید و ببینید و اصلا از دست ندید...

سفری با حاج مهدی و یه دوست قدیمیم، گرچه حاجی ۹۰٪ از سفر رو خواب بود، اما همین بشر ِ خواب آلود، قطعاً از بهترین همنوردای دنیاست که میشه روی هر سفر و سختی ای روش حساب کرد... مگر بیدار بودن :-))


  • دکتر میم